EXPO | Het verhaal van de Red Star Line

Met veel toeters, bellen en perspubliciteit werd op 28 september een nieuw museum in Antwerpen geopend. Het Red Star Line Museum vertelt vanaf nu het verhaal van de Red Star Line, de bekende rederij die begin vorige eeuw 2 miljoen Europeanen naar Amerika vervoerde. Sommige passagiers gingen alleen op vakantie, maar de meesten hoopten een beter leven te vinden over de Atlantische Oceaan. Ze sloegen op de vlucht voor de armoede, de oorlog of geweld, met maar één gedachte in het achterhoofd. Ze gingen op zoek naar de American Dream. Het museum brengt deze mensen terug tot leven.

red star line museum

Lees meer over het Red Star Line Museum

Advertenties

Through my window – Ahae

Ondanks het feit dat we al drukke schema’s hadden gemaakt voor onze dagen in Parijs, hebben we toch nog iets extra gedaan. Iets dat we niet gepland hadden. We kwamen het toevallig tegen toen we door Jardin des Tuileries wandelden. Een prachtige foto op een groot bord nodigde ons uit voor een fototentoonstelling, Through my window van Ahae. We namen de uitnodiging met plezier aan en begaven ons naar het gebouw waar de foto’s te bewonderen waren.

Lees meer over de tentoonstelling Through my window van de Koreaanse fotograaf Ahae

Een toer door het MAS

Antwerpen heeft er weer een trekpleister bij. Sinds de opening twee maanden geleden worden de deuren van het Museum aan de Stroom (MAS) voortdurend platgelopen. Ik ga ook wel eens graag naar een museum, zeker als dat museum zoveel belangstelling krijgt. Daarom stond het MAS bovenaan mijn verlanglijstje. Tijd om zelf eens een kijkje te gaan nemen.

Meer lezen over het MAS

Exit 11: masterprojecten tentoongesteld

Terwijl ik al een tijdje aan het solliciteren/werken ben, is mijn vriend nog steeds zijn uiterste best aan het doen om zijn diploma Master in de Architectuur vast te krijgen. Het was zwoegen en zweten, maar sinds gisteren zit het er op. Alle opdrachten en jury’s zijn achter de rug, nu is het alleen nog wachten op het bevrijdende antwoord.

Maandenlang heb ik zijn ontwerp zien groeien. Het begon met een opdracht, dan kwam het eerste idee, de eerste herwerking van dat idee, de tweede herwerking… tot het definitieve ontwerp met de bijbehorende maquettes. Ik vind het echt straf hoe hij dat klaargespeeld heeft. Maar mijn vriend was natuurlijk niet alleen, zijn medestudenten kregen dezelfde opdracht. Ik was wel benieuwd wat zij er mee gedaan hadden, hoe hun ontwerp eruit zag. Meer lezen over Exit 11

Het kleine leven op foto

Ik kan enorm genieten van foto’s. Of dat nu internetfoto’s zijn, foto’s uit een magazine of fotoalbums, ik kan naar prachtige foto’s blijven kijken. Maar de foto’s die ik mooi vind, kan iemand anders misschien toch niet zo geslaagd vinden. Ik ben altijd benieuwd naar de mening van anderen om zo te blijven bijleren over fotografie. Daarom bezoek ik ook graag fototentoonstellingen. Dan ben ik altijd nieuwsgierig naar welke foto’s de exposanten zelf uitkiezen als hun beste werken en hoe ze hun tentoonstelling opbouwen.

Hier in Mol zijn er vaak fototentoonstellingen in het cultureel centrum ’t Getouw. De voorbije weken kon je er de portretfoto’s van Bart Van Der Moeren gaan bekijken. Ik ben er geweest, maar om voor mij onduidelijke redenen was de tentoonstelling gesloten. Ik had voor ik vertrok de openingsuren nog eens nagekeken voor de zekerheid, maar toch stond ik voor een gesloten deur. Nadien had ik geen tijd meer om terug te gaan en zo heb ik dus spijtig genoeg die expositie gemist.

Sinds deze maandag hangt er een nieuwe reeks foto’s in ’t Getouw en nu zag ik gelukig wel op tijd kans om er langs te gaan. Deze voormiddag stond ik oog in oog met de natuurfoto’s van de Nederlandse Barbara Cook. Onder de titel Het kleine leven in de natuur zijn op de foto’s voornamelijk libellen, vlinders, bloemen en padden te zien, maar wel op een indrukwekkende manier in beeld gebracht. Natuurlijk zijn de dieren allemaal van dichtbij gefotografeerd, maar sommige zijn ook op beeld vastgelegd op bijzondere momenten. Zo zijn enkele van de beetjes aan het paren en zit er zelfs een libel op de vinger van de fotografe terwijl de foto gemaakt werd. De kleinste schittering in de vleugels van de libellen en het stof op de vlinders, is duidelijk te zien. Cook heeft goed gespeeld met scherptediepte en het licht zorgt voor de finishing touch. Natuurlijk zijn niet alle foto’s even indrukwekkend, maar natuurliefhebbers kunnen hier zeker hun hartje ophalen. Bovendien hangt naast elke foto een plakkaatje met meer informatie over het diertje of de plant op de foto.

Iedereen die benieuwd is naar deze foto’s kan nog tot 14 maart terecht in de gang van ’t Getouw (naast de bibliotheek). Als je niet voor een gesloten deur wil staan, ga je wel best tijdens de openingsuren van het cultureel centrum en de bibliotheek.

Een bezoek aan het Koninklijk Museum voor Midden-Afrika

Vorige keer vertelde ik jullie over het Marokkaanse ontbijt waar ik en mijn vriend zo van genoten hadden. Na dat ontbijt zijn we nog niet terug naar huis gegaan. We hadden nog een bongobon liggen die op het punt stond ongeldig te worden. Met deze bon, de Lazy Sunday, besloten we naar het Koninklijk Museum voor Midden-Afrika in Tervuren te gaan. Ik was er nog nooit geweest, maar vele jaren geleden zag ik het gebouw vanuit de bus tijdens een schooluitstapje. Ik vond het toen zo indrukwekkend dat ik het museum ook wel eens van de binnenkant wou bekijken. Nu heb ik dat eindelijk gedaan.

 

In het museum vind je vooral zaken die je er verwacht: materialen waarmee Afrikanen jagen, eten klaar maken, vechten, zich optooien… Vaak probeerden we ons voor te stellen hoe je die spullen moet gebruiken, maar dat was nog niet zo gemakkelijk. Daarnaast staan er veel opgezette dieren in het museum. Ik waande me al helemaal in de jungle. Mijn vriend en ik maakten er een spel van om de namen van de dieren te raden. Spijtig genoeg hadden we er niet zo veel juist. Veel van de dieren waren wel familie van de dieren die wij kennen, maar hadden toch een andere naam. We hebben ook een paar nieuwe namen geleerd, waaronder enkele hilarische zoals de nimmerzat en de gewone trap.

Wat ik ook prachtig vond in het museum was de collectie vlinders. Van de grootste tot de kleinste, van de kleurrijkste tot de soberste, allemaal hangen ze daar samen.

We hebben ons geamuseerd in het museum en eigenlijk ook best wel wat afgelachen. Het museum is echt de moeite waard om te bezoeken, zowel de vaste tentoonstelling (met de voorwerpen en de dieren) als de tijdelijke (over Congo). Na ons bezoek aan de tentoonstellingen hebben we buiten nog wat rond gewandeld. Rond het museum ligt namelijk nog een prachtig park met een vijver. De levensgrote houten olifanten voor het museum maken het plaatje af.

 

Dolen in het FoMu

Het is weer veel te lang geleden dat ik nog eens iets geschreven heb. Mijn studie wil me blijkbaar weghouden van mijn blog. Maar aangezien we al onze opdrachten gisteren hebben afgegeven en we ook gisteren een examen moesten afleggen, heb ik vandaag weer tijd om een verslag te schrijven. Een verslag dat ik dankzij deze studie kan schrijven. Vorige week gingen we met de klas naar het Fotomuseum (FoMu) in Antwerpen. Op het programma: de tentoonstelling ‘Dolen. Onderweg in Europa’ van Michiel Hendryckx.

Michiel Hendryckx is vooral bekend als persfotograaf bij De Standaard. Speciaal voor het FoMu en uitgeverij Lannoo trok hij door Europa. Het resultaat daarvan kan je nu bezichtigen in het museum. Bij deze tentoonstelling hoort ook een fotoboek.

De tentoonstelling kon mij wel boeien. De verschillende zwart-wit foto’s tonen de landen van Europa zoals hij ze ziet. Enkele foto’s waren groter dan de anderen en ik herkende meteen de foto die enkele weken geleden bij De Standaard zat. Het was wel spijtig dat de grote foto’s ook nog eens terug kwamen tussen de kleinderen. Wilden de mensen van het museum de nadruk leggen op deze beelden of hadden ze gewoon niet genoeg foto’s om de zaal te vullen?

Hendryckx combineert landschapsfoto’s met portretten en reportagefoto’s. Bij sommige foto’s stelde ik mij vragen over het nut van de foto. Maar de onderschriften geven het verhaal achter de foto’s waardoor deze wel interessant worden. Of de foto’s krijgen een heel andere betekenis, wat soms wel grappig was.  Andere foto’s deden me ook totaal niets. Smaken verschillen.

Ondanks enkele mindere beelden, is de tentoonstelling meer dan de moeite waard voor mensen die kunnen genieten van fotografie en persfotografie. Geïnteresseerden kunnen nog tot 10 januari 2010 terecht in het Fotomuseum in Antwerpen voor deze tentoonstelling. Ga dat zien, ga dat zien.

“Pas al dolend leer je een stad kennen, een land, een continent.” – Michiel Hendryckx