SERIE |The White Queen, de verfilming van de boeken van Philippa Gregory

Toen ik hoorde dat de driedelige boekenreeks The Cousins’ War van Philippa Gregory verfilmd zouden worden, kon ik al niet wachten op het resultaat. Niet dat ik de boeken al gelezen heb (The White Queen staat wel in mijn boekenkast op mij te wachten), maar de geschiedenis van de Britse koningen interesseert me wel. Hoe waarheidsgetrouw de boeken van Gregory zijn weet ik niet, maar ik verwachte sowieso door de verfilming vooral in de sfeer te komen van de strijd om de troon en alle intriges die daarbij horen. The White Queen bestaat uit 10 afleveringen, waarvan de eerste op 16 juni op BBC One werd uitgezonden en de laatste gisteren.

the white queen

Klik hier om meer te lezen over de serie The White Queen

Fawlty Towers racistisch?

Één van de dingen die ik tijdens mijn opleiding moderne talen ontdekt heb, is dat ik dol ben op British comedy series. De meest bekende tv-shows in ons land zijn Keeping Up Appearances en Allo! Allo!, maar mijn favoriet is Fawlty Towers. Ik heb de dvd-box al jaren en ken de afleveringen bijna uit mijn hoofd. Spijtig dat er maar 2 seizoenen en 12 afleveringen van gemaakt zijn. John Cleese is echt geweldig als de excentrieke hoteluitbater Basil Fawlty.

Fawlty Towers

Lees meer over de racistische scène uit Fawlty Towers

Zooey Deschanel

Nog niet zo lang geleden ontdekte ik de televisieserie New Girl en daarmee ook actrice Zooey Deschanel. Zooey speelde al wel enkele hoofdrollen (o.a. Yes Man, The Happening en (500)Days of Summer), maar voor mij was ze nog een onbekende. Haar zus daarentegen kende ik al wel. Emily Deschanel speelt namelijk Temperance Brannan a.k.a. Bones in de gelijknamige serie. De Deschanel-zusjes zijn sterke actrices en ze weten mij beide aan het lachen te krijgen. Toch gaat mijn voorkeur uit naar Zooey, de jongste telg van de familie.

zooey-deschanel_1

Lees meer over de actrice Zooey Deschanel

Filmpjes maken!

Tijdens mijn opleiding journalistiek moest ik in het laatste jaar een keuze maken. Ging ik mij specialiseren in televisiejournalistiek of radio? Of toch maar print? Omdat schrijven mijn grote passie is koos ik voor print. Ik heb er toch nog even over moeten nadenken, want radio- en televisiemaken is ook enorm leuk. Daarom ben ik zo blij dat ik jullie mijn nieuws kan vertellen: ik ga televisie maken!

Lees verder

De gruwelijke realiteit in Wit Licht

Iedereen weet wel dat kinderen in Afrika het niet zo goed hebben als wij, maar hoeveel weten we daar eigenlijk van? Het gaat veel verder dan niet genoeg voedsel en geen medische zorgen. Zo zijn er onder andere maar liefst 250.000 kinderen in Afrika kindsoldaten. En nee, dat doen ze niet uit vrije wil. De film Wit Licht toont de harde realiteit van deze kinderen. De film kreeg vooral veel belangstelling dankzij de hoofdrolspeler, de Nederlandse zanger Marco Borsato. Spijtig genoeg werd de film in de pers hard afgekraakt. Vrijdag zond VTM Wit Licht uit en konden we zelf ons oordeel vormen over de film. Wat vond ik er nu van?

Meer lezen over Wit Licht

De vliegeraar: een ontroerend verhaal over schuld en onschuld

De vliegeraar/ The Kite Runner van Khaled Hosseini is één van de vele voorbeelden van boeken die veel mensen goed vinden en ik ook wel in mijn kast heb staan, maar die ik nog nooit gelezen heb. Meestal vergeet ik gewoon die boeken te lezen. Toen ik een tijdje geleden zag dat de film The Kite Runner op tv kwam, besloot ik hem op de nemen en meteen in het boek te beginnen. Voor ik er erg in had was het boek uit en nestelde ik mijzelf in de zetel voor de verfilming van het boek. Ondertussen heb ik de film drie keer gezien en spijtig genoeg moeten verwijderen. Een digibox heeft nu eenmaal geen onbeperkte opslagcapaciteit. Ik denk dat jullie nu al wel kunnen raden wat ik van het boek en de film vind.

Het verhaal van Amir en Hassan

Amir en Hassan zijn de beste vrienden en wonen op hetzelfde domein in Kabul, Afghanistan. Amir is de zoon van een belangrijke man in Kabul en Hassan is de zoon van hun knecht. Hassan zorgt er elke dag voor dat Amir niets tekort komt. Op een dag gebeurt er iets dat hun vriendschap voor altijd zal veranderen. Amir en zijn vader vluchten weg uit Afghanistan en bouwen een nieuw leven op in Amerika. Vele jaren later beseft Amir dat hij zijn leven met Hassan niet kan ontlopen en gaat hij terug naar zijn geboorteland. Daar ontdenkt hij een schokkend familiegeheim én de manier goed te maken wat hij Hassan heeft aangedaan.

Schuld en verlossing in woord en beeld

Zowel het boek als de film hebben mij ontroerd. Ik viel van de ene verbazing in de andere en werd kwaad om het onrecht  in het verhaal. Dat was vooral het geval bij het boek. Voor de eerste keer voelde ik bij het lezen van een boek geen sympathie voor de verteller (Amir), maar eerder afkeer. Hier is de verteller de slechte, zelfs al voor die belangrijke gebeurtenis. Amir heeft Hassan nooit beschouwd als zijn vriend en dat terwijl Hassan alles voor hem over had. Ik had enorm veel medelijden met Hassan. Gelukkig kreeg ik tegen het einde van het boek wel wat sympathie voor Amir. Bij de film voelde ik die afkeer voor Amir niet zo hard, omdat je daar ook niet zoveel te weten komt over zijn gevoelens en zijn gedachten.

De film brengt het verhaal van de jongetjes mooi in beeld, het is een prachtige film om naar te kijken. Ik was wel blij dat ik eerst het boek gelezen had, zodat ik tijdens het bekijken van de film altijd wist wat er op dat moment gaande was. Ik denk dat mensen die het boek niet gelezen hebben op sommige momenten (vooral in het begin van de film) niet helemaal gaan kunnen volgen. Natuurlijk wordt alles wel duidelijk. Wat ik vooral jammer vond, was dat een belangrijk stuk uit het boek in de film verdwenen was. Ik weet wel dat er in het verhaal moest gesnoeid worden (de film duurt nu al twee uur), maar toch vind ik het spijtig omdat dat deel van het verhaal juist meer uitleg geeft over het einde.

Ondanks het feit dat ik het een prachtige film vind, gaat mijn voorkeur toch uit naar het boek. Hosseini is een geweldige verteller en hij zorgt er moeiteloos voor dat je het boek niet meer weg kan denken. De vliegeraar is één van mijn favoriete boeken geworden.

Als je de film nog niet bekeken hebt, moet je dat zeker doen! Laat je niet afschrikken omdat het een Afghaanse film is, want dan mis je een ontroerend en meeslepend verhaal. Ik vind het spijtig dat ik het boek zo lang heb laten liggen. Dat ga ik met het andere boek van Hosseini, Duizend schitterende zonnen, zeker niet doen.

Mijn eerste indruk van Paper Trails

Vorige week vertelde ik jullie over het Canvas-programma Paper Trails. Als je niet weet waar het over gaat, kan je het artikel hier lezen. Ik wilde de eerste aflevering absoluut zien. Zaterdag werd die voor de laatste keer uitgezonden en omdat ik dan geen tijd had om te kijken, heb ik het programma opgenomen. Gisteren zag ik de kans om mij in de zetel te nestelen en Paper Trails rustig te bekijken.

Mijn eerste indruk was meteen positief. Het is heerlijk rustige televisie. Dat past echt bij een boekenprogramma en is een welgekomen afwisseling op de hectische programma’s waarmee we tegenwoordig mee rond de oren geslagen worden. Je moet er natuurlijk wel echt de tijd voor nemen. Als je het programma eens snel tussendoor wil kijken, ga je je waarschijnlijk beginnen ergeren aan de vele momenten waarop je alleen beeld maar geen tekst krijgt.

Je merkt wel dat Paper Trails door één persoon gemaakt is, maar mij stoorde het niet. Ik heb er van genoten. De informatie over de auteur (hier F. Scott Fitzgerald) en het boek (hier Tender is the night) krijg je van de geïnterviewden. Die wisselen elkaar voortdurend af zodat het niet saai wordt. Tussen de informatie door krijg je de rustige beelden te zien die soms worden begeleid door de stem van de maker die een fragment uit het boek voorleest.

Voorstanders van rustige televisie en boekenliefhebbers gaan wel van dit programma kunnen genieten, anderen laten het misschien best links liggen.

Op zoek naar de oorsprong van literaire meesterwerken

De wereldliteratuur kent verschillende meesterwerken. De meeste van deze boeken zijn bij naam en schijver wel bekend, maar meer weten vele mensen er niet van. Ik moet toegeven dat ik de meeste schrijvers ook alleen maar bij naam ken. Hoe de schrijvers hun meesterwerken op papier gekregen hebben is mij één grote vraag. Daarom ben ik benieuwd naar de nieuwe reeks op Canvas: Paper Trails.

In deze zesdelige reeks gaat Hendrik Willemyns op zoek naar de oorsprong van zes wereldberoemde boeken. Hij trekt naar het land van de schrijver en toont de plaatsen die in het boek voorkomen, interviewt mensen die iets te maken hebben gehad met de schrijver of het boek en laat zien hoe de wereld er uitzag op het moment dat de auteur zijn verhaal neerpende.

De boeken die voorgesteld worden, zijn:

  • Tender is the night (1934) van F. Scott Fitzgerald
  • Things fall apart (1958) van Chinua Achebe
  • Solaris (1961) van Stanislaw Lem
  • Burmese Days (1934) van George Orwell
  • Los Detectives Salvajes (1998) van Roberto Bolaño
  • Norwegian Wood (1987) van Haruki Murakami

Paper Trails is vorige zondag gestart en ik ben dat natuurlijk weer te laat te weten gekomen. Gelukkig wordt de eerste aflevering deze zaterdag terug uitgezonden. Ik ga in ieder geval kijken, want ik wil echt meer weten over deze schrijvers. Het volledige programma (van research en interviews over camerawerk en regie tot montage) is gemaakt door Willemyns. Ik ben benieuwd hoe hij het er vanaf gebracht heeft.

Zijn jullie ook nieuwsgierig? Stem dan elke zondag (de volgende vijf toch) om 21u af op Canvas of kijk naar de herhaling op zaterdag om 14u10.

Herinneringen ophalen op Poppy Day

Dat het vandaag 11 november is, weten jullie waarschijnlijk wel omdat het vandaag een feestdag is en dus voor de meeste mensen een vrije dag. Maar staan jullie ook stil bij de betekenis van deze dag? Ik moet toegeven dat ik dat vandaag nog niet gedaan had, tot ik net de televisie opzette en terecht kwam in de Last Post in Ieper. Dat is de herdenkingsceremonie van WOI. Het eerste wat ik zag was een oud-strijder met tranen in zijn ogen en meteen kreeg ik een krop in mijn keel. De rest van de ceremonie heb ik in stilte zitten luisteren.

Toen er in Ieper ineens allemaal ‘poppyleaves’ – klaproosbladeren – uit de lucht dwarelde moest ik ineens terugdenken aan een Engelse les van enkele jaren geleden. We moesten toen een paar typische Engelse termen of dagen uitleggen en ik koos voor Poppy Day, wat vandaag dus is. De klaproos is het symbool voor de herdenking en wordt vandaag gedragen (een kuststoffen klaproos welteverstaan) ter nagedachtenis van de gesneuvelden. Zij die niet weten waar dit symbool vandaan komt, kennen waarschijnlijk het beroemde oorlogsgedicht In Flanders Fields niet. Nochtans is er een museum naar genoemd. Het gedicht werd geschreven door de Canadese arts John McCrae. Hij stief tijdens de oorlog aan een longonsteking en hersenvliesontsteking, maar zorgde er wel voor dat zijn naam onsterfelijk werd. Omdat ik In Flanders Fields een prachtig gedicht vind, plaats ik het hier nog eens even.

bron: en.wikipedia.org

In Flanders fields
In Flanders fields the poppies blow
Between the crosses, row on row
That mark our place; and in the sky
The larks, still bravely singing, fly
Scarce heard amid the guns below.

We are the dead.
Short days ago
We lived, felt dawn, saw sunset glow
Loved, and were loved, and now we lie
In Flanders fields.

Take up our quarrel with the foe:
To you from failing hands we throw
The torch; be yours to hold it high.
If ye break faith with us who die
We shall not sleep, though poppies grow
In Flanders fields.

Waarom schreef hij eigenlijk over klaprozen en niet over andere bloemen? Omdat klaprozen de enige planten zijn die in de vervuilde en omgewoelde grond tijdens de oorlog groeien. Bovendien verwijst de klaproos nog naar andere zaken. Ten eerste wordt er van sommige klaprozen morfine gemaakt, een verdovend middel dat tijdens de oorlog werd gebruikt om de pijn van de soldaten te verminderen of helemaal weg te nemen. Daarnaast heeft een poppy rode blaadjes (zoals bloed) met een zwart hart (verwijst naar de rouw).

Na de Last Post vertelde een man over zijn ervaringen met de Grote Oorlog. Hij was vier jaar oud toen die begon en dus nog te klein om te beseffen wat er aan de hand was. Op zijn zevende drong het wel tot hem door dat hij, in tegenstelling tot de andere kinderen, geen vader had. Toen deze een jaar later wel terug kwam, herkende de jongen hem niet. Dat is één van de duizenden aangrijpende verhalen die de impact van de oorlog duidelijk maken en die we nooit mogen vergeten.

Tijdens het kijken van de cerenomie drong het ineens tot mij door dat het einde van WOI al bijna honderd jaar geleden is. Voor een twintiger is dat een eeuwigheid, maar voor de mensen die het meegemaakt hebben, moet het zijn alsof het gisteren was. Ik was helemaal niet van plan om hier een geschiedenisles te geven (maar ik kon me weer niet inhouden). Ik wil gewoon de gedachte aan de verschrikking van WOI en WOII levend houden. De mensen die daar voor ons gesneuveld zijn, verdienen het.

bron: kegworthvillage.com

Van Twitter naar sitcom

Sociale media bestaan nog maar enkele jaren, maar zijn meteen een groot succes gebleken. We plaatsen massaal foto’s van onszelf op onze profielpagina’s, vertellen op Facebook wie we zijn en wat we doen en posten de hele dag door op Twitter waar we op dat moment mee bezig zijn. We willen zoveel mogelijk vrienden en ‘volgers’. Want dat wil toch zeggen dat ons leven interessant is, niet dan?

Ik moet toegeven dat ik het ook allemaal wel heb: Facebook, Twitter, LinkedIn… Veel zul je nochtans niet op mijn pagina’s vinden. Ik heb er echt geen behoefte aan om de wereld te laten weten dat ik hoofdpijn heb of op mijn luie kont voor de televisie zit. Zelfs de belangrijke dingen die er in mijn leven gebeuren, halen het wereld wijde web niet, gewoon omdat ik er op die momenten niet aan denk om erover te twitteren. Blijkbaar is dat toch niet zo slim van mij, want… Twitter kan je droom laten uitkomen.

Het is te zeggen: het liet de droom van Justin Halpern uitkomen. De 29-jarige Justin postte op zijn Twitter de hilarische uitspraken van zijn vader, Sam Halpern. Binnen de kortste keren werd hij door 1,3 miljoen mensen gevolgd. Alsof dat nog niet succesvol genoeg is, volgde er een boek met alle quotes en nu zelfs een sitcom!

De serie, met de geweldige naam Sh*t My Dad Says zal lijken op de andere populaire Amerikaanse sitcoms zoals The Big Bang Theorie, alleen nu worden de uitspraken van vader Halpner erin verwerkt. Justin zal zelf meewerken aan het progamma en laat nu juist dat zijn grote droom zijn.

Het eerste moment dat ik het nieuws hoorde, was ik verbaasd. Tot ik enkele van de uitspraken las. Geen wonder dat ze daar een sitcom van kunnen maken. Justin’s vader is rechtuit en ongelooflijk grappig. Dat kan niet anders dan goede televisie zijn. Ik zit alvast op de serie te wachten.

Om jullie ook al te laten watertanden zijn hier enkele uitspraken van Sam Halpern:

Look, We’re basically on earth to shit and fuck. So unless your job’s to help people shit or fuck, it’s not that important, so relax.

Oh please, you practically invented lazy. People should have to call you and ask for the rights to lazy before they use it.

Ik had nooit kunnen denken dat Twitter tot zo iets kon leiden. Niet dat ik nu van plan ben om mijn leven op het internet te gooien. Zo grappig is mijn vader ook weer niet.