BEDENKINGEN | Wat George Orwell 65 jaar geleden al wist

Vorige week barste een wereldwijde bom toen een Amerikaanse man geheime informatie lekte. De man in kwestie, Edward Snowden, vertelde aan de kranten The Guardian en The Washington Post dat de Amerikaanse inlichtingendienst NSA toegang heeft tot de gegevens van miljoenen mensen. Het gaat zowel om e-mails, documenten, foto’s als video’s. De uitleg van de Amerikaanse regering? Ze controleren deze gegevens alleen om mogelijke terroristen op te sporen. De wereld reageert geschokt en vraagt zich weer af of er nog wel sprake is van privacy. Mijn reactie op het spionageverhaal is iets minder heftig. Deze Big Brother wereld heeft George Orwell 65 jaar geleden toch al voorspeld?

Klik hier om meer te lezen over de voorspellingen van de schrijver George Orwell

Social Media op je huwelijk

Wie zou zich zijn leven nog kunnen inbeelden zonder fotografie? We leggen elk leuk feestje en belangrijke gebeurtenis vast voor het leven. En het liefst nog met mooie foto’s, beelden waar we trots op zijn.

huwelijk

Een van de belangrijkste dagen in ons leven is ons huwelijk. Die dag wil je alleen foto’s waarop je straalt, waarop de zon met je haren speelt, zonder stoorzenders in beeld. Pure perfectie. Je huurt een zeer professionele en dure fotograaf in zodat de hele wereld jullie ‘picture perfect’ te zien krijgt. En dan opeens, nog voor jullie het ja-woord gegeven hebben verschijnt er op instagram al een foto van de plechtigheid. Bye bye spannend moment waarop je je perfecte foto’s online zet. Heel de wereld (heel jouw wereld toch) heeft je trouwjurk al gezien. Op een minder mooie foto zelfs.

Klik hier om meer te lezen over social media op huwelijken

Slachtoffers met een missie

Oorlog in Syrië, opstanden in Mali… We krijgen elke dag een hele hoop geweld uit de wereld naar ons hoofd gegooid. De constante stroom aan berichten uit de oorlogsgebieden maakt ons bijna immuun voor al het leed. Het blijft tenslotte een ver-van-ons-bed-show. Voor vele mensen is het geweld echter niet ver van hun bed. Zij leven er midden in en willen dat de wereld weet wat voor onrecht hen wordt aangedaan. Daarom trekken verschillende journalisten en fotografen op gevaar voor eigen leven naar daar, om het verhaal van de slachtoffers te vertellen en hun situatie aan de wereld te laten zien.

Lees meer

Homohond, hoe komt hij er bij?

Ik vertelde het verhaal gisteren al in mijn Social Media Update, maar er moet me toch iets meer van het hart. In Amerika was er dus een man die zijn hond ervan verdacht homo te zijn. Omdat hij daar niet mee kon leven besloot hij zijn viervoeter naar het asiel te brengen, waar de hond een spuitje zou krijgen. Gelukkig is het verhaal goed afgelopen, maar wat bezielde die man in godsnaam? Hij heeft wel een hond, maar weet niet wat het normale gedrag van zo’n dier is? Nog nooit van dominantie gehoord misschien? Een hond die homo is, de gedachte alleen al.

Lees meer

Een boek met een vervaldag

El Libro que No Puede Esperar

Het zat er al een tijdje aan te komen, maar nu is het ook officieel. In de VS zijn vorig jaar meer ebooks verkocht dan papieren boeken. Onbegrijpelijk? Niet echt. Een ebook is goedkoper en je hebt geen boekenkast meer nodig om je collectie te stockeren. Bovendien kan je honderden ebooks meezeulen zonder je een ongeluk te tillen. Probeer dat maar eens met boeken van 400g per stuk.

Zoals verwacht zet de uitgeverswereld de aanval in tegen de ebooks. Eterna Cadencian, uitgever en boekhandelaar in Argentinië, denkt een oplossing te hebben gevonden: een boek dat na 2 maanden automatisch verdwijnt.
Lees meer over Het boek dat niet kan wachten

Hoe denken allochtonen over Vlamingen?

Ons land wordt meer en meer overspoeld door allochtonen. De ene Vlaming heeft er geen probleem mee dat ze hier leven, de andere wil ze het liefst zo snel mogelijk zien vertrekken. Maar hoe denken de allochtonen over ons? Enkele jongeren uit de sociale woonwijk Marbotin in Schaarbeek gingen op zoek naar de betekenis van het woord Flamand (Vlaming) voor de allochtoonse Brusselaar en maakten er een radioreportage van. Meer lezen over hoe allochtonen over Vlamingen denken

Nachtkastje-schriftje en verzonnen waargebeurde verhalen

Hebben jullie een moment van de dag (of als je iets doet) waarop je meer inspiratie hebt? Zo’n moment waarop je eindelijk de oplossing voor je probleem ontdekt of eindelijk weet hoe je bepaalde zaken gaat aanpakken. Bij mij is dat als ik ’s avonds net in mijn bed lig, juist voor ik in slaap val. Natuurlijk is dat niet elke dag zo, ik heb ook niet elke dag een raadsel op te lossen. Als het wel gebeurt, is dat meestal positief en vervelend tegelijk. Positief omdat ik met een gerust hart kan gaan slapen en vervelend omdat ik dan soms zo actief word dat ik niet rustig genoeg kan worden om naar dromenland te gaan. Vroeger vloog ik dan meestal mijn bed uit om in mijn bureau pen en papier te zoeken en mijn geniale gedachte op te schrijven. Als ik toch niet de fut had om uit mijn warme bedje te komen, bestond de kans dat mijn oplossing de volgende dag al weer verdwenen was. Daarom heb ik ondertussen al enkele jaren een schriftje en een pen in mijn nachtkastje liggen. Nu moet ik mijn bed niet meer uit als ik nog eens een ingeving krijg.

In mijn nachtkastje-schriftje (ik heb geen idee of dat een naam heeft) staat meer dan alleen een paar korte gedachtespinsels. Als ik niet kan slapen, durf ik daar wel eens hele teksten in neerpennen. Soms over dingen die me bezighouden, soms halve artikels. Gisteren nam ik heb schriftje nog eens vast en bladerde ik door alle onzin die ik door de jaren heb opgeschreven. Ineens kwam ik uit bij een tekst die zeker drie jaar oud moet zijn ondertussen. De tekst staat vol met zinnen die ik nu niet meer zou schrijven en sommige woorden kon ik moeilijk lezen. Ik heb altijd wel een vrij onduidelijk handschrift, maar zelfs ik schaam me voor de krabbels die ik al liggend op mijn buik neerschrijf. Ondanks de ouderdom en de fouten in de tekst, denk ik er nog steeds zo over. De tekst gaat over verzonnen waargebeurde verhalen en ik heb mij gebaseerd op het boek Misha van Misha Defonsca. Als je het boek niet kent, kan je er hier meer informatie over vinden. Ik snap nog steeds niet hoe ik het verhaal heb kunnen geloven. Ik denk dat ik het vooral wilde geloven, want ik herinner me wel dat ik me bij sommige stukken serieuze vragen heb gesteld. Ik was ook nog maar een kind toen ik het las.

 En dan nu de tekst.

Misha: na de onthulling

Een verhaal mag nog zo goed geschreven zijn dat je er weken na het lezen nog rillingen van krijgt, er is geen één verhaal dat je zo naar de keel grijpt en je zolang bijblijft als een waargebeurd verhaal. Als het echt gebeurd is natuurlijk. Anders krijg je het tegenovergestelde effect. Neem nu bv. Misha, het waargebeurde verhaal van Misha Defonsca, het wolvenkind dat te voet naar Auschwitz trok om haar ouders terug te vinden. Het boek is aangrijpend, meelevend geschreven en houdt je volledig in zijn macht. Na het lezen ervan blijf je met een krop in de keel achter en elke gedachte aan het verhaal doet een rilling over je rug lopen. En dan is er nog de reden die het verhaal nog net dát ietsje meer geeft: het is echt gebeurd.

Dat hebben we tenminste altijd gedacht. Tot Misha bekend maakte dat haar hele reis door het boek verzonnen is, ontsproten uit haar fantasie, haar ‘realiteit’, haar manier om van alles te vluchten. Ik moet toegeven dat ik er even niet goed van was en me meteen schaamde omdat ik met mijn ogen open in de leugens ben getrapt. Dat gebeurt me dus geen twee keer meer.

Velen vroegen zich af hoe het toch kwam dat Misha zich elk detail uit haar kindertijd zo levendig kon herinneren. Het antwoord was simpel. Het verhaal is te aangrijpend om te kunnen vergeten. Het echte antwoord is nog veel simpeler: ze verzon elk detail op het moment dat ze aan het schrijven was. Dat ze genoeg fantasie heeft, moet ik haar wel nageven. Toch heeft het verhaal veel mij veel aan waarde verloren. Het verhaal zou sterk gebleven zijn moest het nooit eerst waargebeurd en dan weer verzonnen zijn.
Dus één tip als je aan je verhaal begint te schrijven: verzin geen waargebeurd verhaal want dat neemt alle magie weg. En dat zou zonde zijn van het verhaal.