Managua weet wel te bekoren

Enkele jaren geleden kwam ik heel toevallig in aanraking met de band No Angry Young Man. Ik was meteen onder de indruk van hun muziek en heb hun cd’s plat gespeeld. Tot mijn grote spijt hoorde ik dat de groep er even mee ophoudt. Eén van de bandleden, Johan Loeckx, heeft ondertussen al wel nieuwe muzikale oorden opgezocht. Hij richtte samen met Marie Schoovaerts de groep Managua op. Op dit moment zijn ze bezig met de release van hun eerste EP Near The Canal.

Klik hier om te lezen wat ik van de EP vond

No Angry Young Man sterker dan ooit

Drie jaar geleden schreef ik hier over mijn kennismaking met No Angry Young Man. Na al die tijd is hun debuutalbum nog steeds de enige cd die vaak opstaat in mijn auto. Hun muziek heeft de gave om mij zowel rustig als vrolijk te maken. Ideaal dus voor tijdens het autorijden. Bovendien helpt de muziek me vaak door die vervelende lange ritten in de wagen. Drie jaar later vervelen de nummers nog steeds niet. Toch was ik enorm opgetogen toen de band hun nieuwe plaat Paris Rains aankondigde. Zouden hun nieuwe nummers in dezelfde lijn liggen als de debuutplaat?

paris rains

Lees meer over het album Paris Rains van No Angry Young Man

Nieuwe kans op succes

Hoewel ons eerste salsafeestje ons vooral een figuurlijke kater had opgeleverd, besluiten we toch onze stoute schoenen aan te trekken en het nog eens te proberen. Deze keer is de zaal nog leeg als we binnenwandelen. De party gaat ook nog niet beginnen, maar er wordt eerst een initiatie Zouk gegeven en die willen we wel meedoen.

Lees meer over onze ervaringen op het salsafeest

Passie op de dansvloer

Het is al broeierig heet in de zaal als we aankomen. Uit de boxen klinken de zuiderse klanken van de salsa. Tientallen koppels hebben zich een plaatsje op de dansvloer toegeëigend en draaien rond dat het een lieve lust is. Het is zo’n drukte dat ik niet eens kan zien wie nu precies wat doet. Moet ik daar zo dadelijk gaan tussen staan? Ik ben er toch niet gerust in. Dit is duidelijk mijn eerste salsafeestje.

Lees meer over mijn eerste salsafeestje

Toast to Freedom voor Amnesty International

Vandaag is er een lied uitgebracht waar ik heel nieuwsgierig naar was. Ik weet dat er elke dag tientallen, zoniet honderden liederen worden uitgebracht, maar dit nummer is iets heel speciaals. Het is het resultaat van de samenwerking van bijna 50 internationale artiesten om de 50ste verjaardag van de mensenrechtenorganisatie Amnesty International te vieren. Het nummer heet Toast to Freedom en brengt verschillende krachtige stemmen van over de hele wereld samen. Zelfs ons kleine België is vertegenwoordigd in het lied. Axelle Red en Arno zingen mee voor vrijheid en mensenrechten. Oordeel zelf wat je van het lied vindt.
Bekijk hier de videoclip van het lied Toast to Freedom

Bryan Adams:mijn kennismaking met de zanger en zijn nieuwste cd

Ondanks de ontelbare nieuwe zangers/bands die elk jaar de hitlijsten veroveren, blijf ik fan van artiesten die decennia geleden aan de top stonden (en nu eventueel nog). Eén van hen is Bryan Adams. Als ik als 16-jarige uitging en Summer of ’69 werd gedraaid, begon heel de zaal mee te brullen. Ik kende Adams dan ook vooral van dit nummer. En van Heaven. En dan was er ook nog dat nummer met Mel C van de Spice Girls: When You’re Gone. Verder was het mij een groot vraagteken wat de Canadese zanger nog voor nummers had.

Overdonderd in het Sportpaleis

Eén van de leerkrachten op mijn school organiseerde ‘uitstappen’ naar het Sportpaleis. Voor bepaalde concerten konden we kaarten kopen en we werden dan met de bus naar het Sportpaleis gebracht. Dat was heel handig want je moest je na het concert geen zorgen meer maken over vervoer: de bus stond gewoon op je te wachten. Op een dag, ondertussen 5 jaar geleden, besloot ik mee te gaan naar het concert van Bryan Adams. Ik kende dan wel niet zoveel liedjes van de man, maar het zou sowieso leuk worden. Tijdens het optreden kwam ik er achter dat ik mij vergist had. Niet dat het niet leuk was, want het was echt ongelooflijk, maar ik kende wel degelijk meer nummers van de zanger. Van alle liedjes die hij die avond gezongen heeft, kende ik er misschien 2 niet. Ik was echt blij verrast dat al die toffe liedjes die ik kende, maar niet wist van wie ze waren, van Adams bleken te zijn. Bovendien heeft hij mij met zijn optreden toen helemaal overdonderd. Hij stond helemaal alleen op het podium, met alleen een gitaar, maar wat kan die man knallen! Ik was op slag fan en ben dat 5 jaar later nog steeds.

De nieuwe cd: Bare Bones

bron: bryanadams.com

Toen ik zag dat cjp iemand zocht om de nieuwe cd van Adams te recenseren, besloot ik me nog eens aan een cd-recensie te wagen. Ik weet dat dat niet mijn sterkste kant is, maar voor Adams wil ik wel wat extra moeite doen. Toen ik een mail kreeg met een link om de cd op het internet te beluisteren, was ik wel een beetje teleurgesteld dat ze me geen echte cd konden opsturen. Cjp kan daar echter niet aan doen en ik ging dat detail mijn luisterplezier niet laten bederven. Vol spanning zette ik de muziek van zijn nieuwste cd Bare Bones op, een live-cd trouwens.

Wat me meteen opviel aan de nieuwe cd: de meeste van de nummers zijn zijn grootste hits. Ik kende ze dus allemaal al. Maar omdat ze live werden gebracht, bracht Adams hier en daar kleine veranderingen aan. Naast de bekende nummers staan er ook 4 nieuwe liedjes op. Nog meer leuke liedjes van Bryan Adams! I Still Miss You…A Little Bit is echt hilarisch. Fans van Adams moeten deze cd ook zeker eens beluisteren.

Wil je meer weten over de cd: wat ik er van vind en wat de speciale aanleiding voor deze cd was? Lees dan mijn recensie op de cjp-website en kom er alles over te weten.
Om jullie al een voorsmaakje te geven is hier I Still Miss You…A Little Bit:

No Angry Young Man

Een tijdje geleden vertelde ik jullie van mijn ontdekking van Broodje Mol. De band die daar toen speelde was No Angry Young Man, een driekoppige band die vooral folk, pop en jazz brengt. Nu ga ik jullie wat meer vertellen over de groep, het optreden en  hun eerste cd.

Hun optreden tijdens Broodje Mol was mijn eerste kennismaking met No Angry Young Man en ik was meteen enthousiast. Zanger en gitarist Jeroen Van Ham heeft een heel aangename stem om naar te luisteren. Ook de andere bandleden Johan Loeckx (piano en keyboards) en Pieter Hulst (Cello) zingen mee met de liederen en geven zo het concert een extra dimensie. Daarnaast heeft de groep nog een paar originele troeven: het gebruik van de cello als gitaar en de kazoo die plots opduikt.

No Angry Young Man is een leuke groep die veel interactie heeft met het publiek. Ze zorgen voor veel ambiance en op een bepaald moment sprong één van de mannen zelfs in de zaal om het volk nog meer mee te krijgen.

De cd No Angry Young Man is hun eerste plaat en die hebben ze heel akkoestisch gehouden. Bijna alle nummers op de cd hebben vrolijke melodiën. Je zou dus verwachten dat de teksten ook over de leuke dingen in het leven gaan. Niets is minder waar. Het openingsnummer Song for Suicide gaat over mensen die naar de buitenwereld toe gelukkig lijken te zijn, maar toch zelfmoord plegen. In andere nummers zingen de mannen over mislukte liefdes of andere ingewikkelde thema’s. Ze doen dat wel vaak met een knipoog, zoals in Sister Cute (‘Your sister looks cuter than you’). In Rosie vertellen de mannen wat je tegen je vrouw moet zeggen als je veel te lang met je vrienden op café bent blijven plakken. Daarnaast bezingen ze ook hedendaagse fenomenen zoals de nieuwe generatie die alleen nog maar sociale contacten heeft via het internet in Generation Failure.

Ik heb de cd al meerdere malen beluisterd en ik krijg er maar geen genoeg van. Van de muziek wordt ik echt vrolijk en ook de teksten doen me iets. Ik ben heel blij dat ik deze band heb leren kennen en ik hoop nog veel meer van hen te horen.

Lunchen met muziek: Broodje Mol

Ik weet precies nooit wat er in mijn eigen gemeente gebeurt. Zo vroeg een vriendin mij overlaatst of ik meeging naar Broodje Mol. Ik had al wel van de naam gehoord, maar daar bleef het ook bij. Het zou een middagconcert zijn in de feestzaal van ’t Getouw (het cultuurcentrum van Mol) en er kwam een groep optreden die best goeie muziek maakt. Bovendien was het gratis. Reden te meer om eens een kijkje te gaan nemen. Over de band, No Angry Young Man, vertel ik later meer.

Omdat het optreden kwart na 12 begon, gingen we eerst eten. Een paar minuten voor de aanvang van het concert kwamen we binnen. De zaal was gevuld met tafels en de meeste stoelen waren al bezet, weliswaar door ouder volk. Wij waren met ons 21-22 jaar veruit de jongsten.

We zaten nog niet zo lang of de groep betrad het podium. De zanger verwelkomde iedereen en vroeg of we al van de broodjes aan het genieten waren. Verward keken we elkaar aan. En ja, niet veel later liepen er vrouwen met schotels vol boterhammen door de zaal. De aanwezigen mochten zoveel boterhammen pakken als ze opkregen. Daar komt de naam dus van. Het is typisch dat wij dat weer niet doorhadden. Uit beleefdheid hebben we toch maar een boterham genomen, ook al kwamen we juist van tafel.

Het optreden was echt geslaagd en Broodje Mol is een erg leuk initiatief. Dat gaan we zeker meer doen. We gaan er wel even op moeten wachten, want het was de laatste voorstelling van het seizoen. Ook dat nog. Volgend seizoen gaan we alle data en optredens goed in het oog houden en zorgen dat we nog plaats hebben voor die lekkere boterhammen.

Ondertussen ben ik nog te weten gekomen dat Broodje Mol dus zeven middagvoorstellingen zijn, die meestal de eerste vrijdag van de maand plaatsvinden.  Aangezien je zomaar kan binnen- en buiten lopen, is het dus ook een interessant initiatief voor mensen die hun middagpauze eens op een andere manier willen doorbrengen. Met gratis boterhammen, niet te vergeten. Wij vergeten het alvast niet meer.

Oekanda?

Ik vertelde jullie al hoe enthousiast ik ben over Het Grote Oor. Weet je het niet meer? Kijk dan hier. Na de vorige voorstelling had ik mijn vriend beloofd dat ik hem een keer zou meenemen naar een show van deze cabaretgroep. Vorige zaterdag was het dus zover. Om hun reis naar Oeganda te bekostigen, organiseerde Het Grote Oor een benefietvoorstelling Oekanda? in de podiumzaal van VITO in Mol. Omdat we wisten dat er niet zoveel parkeerplaatsen waren, kwamen we een half uur te vroeg in VITO aan. Het publiek begon toe te stromen en ik herkende opvallend veel ex-leerkrachten van mij. Voeg daar de bandleden aan toe en ik was omsingeld door mijn schoolverleden. Als dat maar goed komt…

Dat was ook het eerste wat in mij opkwam, toen ik de zangers van de band in pyjama op het podium zag verschijnen. Rik Vanbrabant stal meteen de show in een roze pon. Niet alleen het publiek, maar ook zijn bandleden vonden het hilarisch. In hun pyjama lachten de groepsleden over de verschillen tussen mannen en vrouwen en over ouder worden. Ik heb wel een paar keer moeten lachen, maar over het algemeen vond ik het eerste stuk wat minder.

Gelukkig was het na de pauze beter. Toen focuste de groep zich op sketches en nummers over het onderwijs. Over de bijverdienende leerkracht en ongewenste intimiteiten. Toen frontzanger Jean Vanhoof met bijpassend stemmetje op de muziek van Staying Alive hun eigen nummer Blijf van mijn lijf bracht, ging de zaal plat van het lachen. De band lachte ook eens goed met het feit dat hun leraarskamer verkleind was. Het was hilarisch om te zien hoe de hele band zich op één stoel probeerde te wringen en ze daardoor twee mensen nodig hadden om één gitaar te bespelen.

De mannen hadden overduidelijk plezier op het podium en dat uitte zich in onderlinge gesprekken waar het publiek hardop van moest lachen. Toch werd de show vooral door één man gemaakt: Jean Vanhoof, vooral bekend als Groene Vingers-journalist. Hij schittert op het podium en brengt de show met zoveel enthousiasme dat je er wel vrolijk van moet worden.

Misschien kwam het omdat het een benefietvoorstelling was en geen echte show of misschien verwachtte ik teveel, maar deze keer kwam ik niet zo enthousiast buiten als bij de vorige voorstelling. Oekanda? bestond vooral uit een aaneenschakeling van aparte stukken. Vier nummers had ik al eens in hun vorige optreden gehoord en aangezien hun eerste show De Opvoedknechten heet, kan je wel raden waar ze hun programma haalden. Op hun site las ik dat hun volgende show De Fleur van de Sleet gaat noemen, dus denk ik dat we voor de pauze daar al een voorproefje van kregen. Ik vond het spijtig dat er dit keer niet echt een verhaal of een geheel inzat, maar het was dan ook geen nieuwe show.

Toch blijf ik fan en ben ik nog steeds benieuwd naar hun volgende show. Ik ben er zeker van dat het dan wel een geheel zal vormen en ik weer met een grote smile op mijn gezicht zal buitenkomen.

Het Grote Oor heeft een groot hart

Trots stel ik jullie voor: de cabaretgroep Het Grote Oor. Deze zevenkoppige groep komt uit Mol en bestaat voor zes zevende uit leerkrachten van het Sint-Jan Berchmanscollege Mol, mijn ex-leerkrachten dus. Het zevende bandlid is een oud-student van de school. Daar is de band dan ook ontstaan, als een opvrolijking van de personeelsfeestjes. Ondertussen stonden ze al op vele podia in Vlaanderen en zelfs op Broadway.

Het Grote Oor staat garant voor een mix van muziek, poezië en veel humor. Over de normaalste zaken maken ze liedjes, zelfs over ne kouwe plat. Het is natuurlijk wel een genre dat je moet liggen, maar de band weet toch volle zalen te trekken. Momenteel werken ze aan hun vierde show De Fleur Van De Sleet. De voorgaande shows waren De Opvoedknechten, De Voedselketen en Billy.

Het feit dat ik deze mannen ken, is niet de enige reden dat ik trots ben dat ik hen kan voorstellen. De andere en belangrijkste reden is hun groot hart. Het Grote Oor werkt samen met de vereniging Vlamingen in de Wereld. De bandleden trekken af en toe naar het buitenland om op te treden voor de Vlamingen en Nederlanders die daar wonen. Zo zijn ze dus op Broadway geraakt. Naast New York deed de groep ook al Londen en Shanghai aan. Hun volgende reis wordt er een naar Oeganda.

De buitenlandse reizen verklaren natuurlijk niet hun goed hart. Hun goede inborst laten ze zien door de opbrengsten van deze voorstellingen aan een goed doel te schenken. De reis bekostigen ze helemaal zelf, zodat elke cent naar hun gekozen project kan gaan. In Oeganda willen ze nog een stapje verder gaan en zelf helpen meebouwen aan een school.

Vorig  jaar ben ik voor de eerste keer naar een optreden van hen gaan kijken. Ze speelden toen Billy, een show over het levensverhaal van een niet al te snuggere jongen. Als ik aan deze voorstelling terugdenk, voel ik weer de pijn in mijn kaken van het lachen. Billy is een meer dan geslaagde show van een geweldige band.

Ik had mezelf beloofd dat ik meteen weer zou gaan kijken als ze nog eens in Mol optraden en gisteren was het zover. Benieuwd naar meer? Loop dan niet te ver weg, want binnenkort vertel ik jullie er alles over.